• Serifis

Serifos, the goodreads list

Updated: Jun 9


Βασιλιάς της - Χ. Α. Χωμενίδης

«Δεν ήταν για σένα, Μενέλαε, η Ελένη...» µου ’χε πει κάποτε ο Οδυσσέας.


«Για κανέναν δεν ήταν. Τέτοια οµορφιά πόσο να την αντέξεις;»


Ακούγονταν πειστικά τα λόγια του. Ότι µε έπνιγε η καλλονή της ή το πένθος της ή η µπερδεµένη, αξεδίψαστη ψυχή της. Έπειθαν. Μα δεν ίσχυαν. Ακούστε τη δική µου αλήθεια.


Την άφησα να φύγει επειδή την αγαπούσα. Και ήξερα, ένιωθα, λαχταρούσα να ξαναρχίσει τη ζωή της αλλιώς. Τι θα πει αγαπάω; Ανάθεµα αν έχετε προφέρει αυτό το ρήµα πέντε φορές σε όλη σας τη ζωή, τις τέσσερις για τη µάνα σας. Το τρέµετε – σας έχουν µάθει να το τρέµετε. Αγαπάω σηµαίνει γίνοµαι εκείνη που αγαπάω. Η µοίρα της δική µου µοίρα. Αν πέθαινε η Ελένη, θα θαβόταν η καρδιά µου. Όταν την είδα να σαλπάρει µε τον Πάρη, φρέσκος αέρας, δροσερός, φύσηξε εντός µου.


«Σου άρπαξε τη γυναίκα το κωλόπαιδο!» Καγχάζω. Μου ανήκε η Ελένη; Δε µας ανήκει τίποτα – το παρελθόν; το µέλλον; ό,τι µπορούµε να αγκαλιάσουµε ή να κουβαλήσουµε στην πλάτη µας; όχι! τίποτα, τίποτα! Τη στιγµή µόνο έχουµε. Και για να µη µας φύγει, τη λιώνουµε µες στην παλάµη µας. Εγώ δεν την έλιωσα τη στιγµή. Την άφησα να φτερουγίσει. Μακριά µου.


Η ιστορία µας βάφτηκε στο αίµα και στο ψέµα. Συνέβησαν όλα διαφορετικά από ό,τι τα έχετε ακούσει, συνέβησαν πάντως και θα ξανασυµβούν χίλιες χιλιάδες φορές ως τη συντέλεια του κόσµου – και λοιπόν; Βρίσκετε τίποτα ωραίο σε αυτά;


Ωραίο ήταν το δειλινό που το ’σκασε η Ελένη µε τον Μενέλαο. Ωραίο ήταν το χάραµα που ανοίχτηκε στο πέλαγος µε τον Πάρη. Παραδοµένη στη θεϊκή χαρά της. Εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω της. Αυτό θα έπρεπε να ψάλλουν οι αοιδοί.


Απο : https://www.goodreads.com/book/show/53348561





















Η λήθη που θα γίνουμε Εκτορ Αμπαδ Φασιολινσέ

Ο γιατρός Έκτορ Αμπάδ Γκόμες αφιέρωσε τα τελευταία του χρόνια, μέχρι και την ημέρα που έπεσε δολοφονημένος στο κέντρο του Μεδεγίν, στην υπεράσπιση της κοινωνικής ισότητας και στα ανθρώπινα δικαιώματα.Η Λήθη που θα γίνουμεείναι η τρυφερή και υπομονετική ανασύνθεση ενός προσώπου, του πατέρα του συγγραφέα. Είναι μια ιστορία γεμάτη χαμόγελα που τραγουδάει τη χαρά της ζωής ενώ, ταυτόχρονα, καταδεικνύει τη θλίψη και την οργή που προκαλεί ο θάνατος ενός σπάνιου πλάσματος.


Το ξόρκισμα της πατρικής μορφής είναι μια πρόκληση που διατρέχει πολλές διάσημες σελίδες της ιστορίας της λογοτεχνίας. Ποιος δε θυμάται τα έργα του Κάφκα, του Φίλιπ Ροθ, του Μάρτιν Έιμις ή του Β. Σ. Νάιπολ για τον πολυαγαπημένο ή αμφισβητούμενο γονιό του; Τώρα θα μας είναι δύσκολο να ξεχάσουμε κι αυτό το σπαρακτικό βιβλίο, γραμμένο με γενναιότητα και τρυφερότητα από τον Έκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε.


- "Ένα βιβλίο καταπληκτικό και απαραίτητο, συγκλονιστικά γενναίο και έντιμο. Κάποιες στιγμές αναρωτήθηκα πώς βρήκε το θάρρος να το γράψει"

(Χαβιέρ Θέρκας)


- "Ένα βιβλίο όμορφο, αυθεντικό και συγκινητικό"

(Ρόσα Μοντέρο)


- "Αυτό το βιβλίο το φυλάω σαν ψίχουλα, για όταν χρειαστεί να διασχίσω νύχτα ένα μεγάλο δάσος"

(Μανουέλ Ρίβας)


Απο: https://www.goodreads.com/book/show/35604112



Μαύρο νερό - Μιχάλης Μακρόπουλος

Ένας πατέρας κι ο ανάπηρος γιος του, με όπλο την αγάπη που τρέφουν ο ένας για τον άλλο, παλεύουν να επιβιώσουν σ' ένα χωριό που ερημώνει, στα βουνά της Ηπείρου. Γύρω τους έχει συντελεστεί μια οικολογική καταστροφή· το νερό πλέον δεν πίνεται, τα ζώα και τα φυτά είναι δηλητηριασμένα.


Ο αγώνας τους δίνεται με λόγο λιτό και ποιητικό στοΜαύρο νερό.


"Περίμενε υπομονετικά· ήξερε ότι αργή ή γρήγορα κάποιο ζώο θα κατέβαινε να ξεδιψάσει στο νερό, που ξεγελούσε με τον γάργαρο ήχο του. Πενήντα μέτρα παραπίσω ήταν η παλιά δεξαμενή, με μισοσβησμένα πάνω τα γράμματα της RIPOIL, ενώ τα πλατανόφυλλα βάθαιναν με τον ίσκιο τους το καφεκόκκινο χρώμα της σκουριάς. Τρύπες είχαν ανοίξει στο μέταλλο, ένα παχύ στρώμα από σάπια φύλλα είχε γίνει χούμος μέσα, και η παλιά δεξαμενή ήταν γεμάτη ζωή: έντομα, τρωκτικά, πουλιά που μπαινόβγαιναν. Το πλατανόδασος δίπλα στο ποτάμι είχε δεχτεί με συγκατάβαση τον μεταλλικό ξένο, τον είχε κυκλώσει σκιάζοντάς τον, και κλαριά ακουμπούσαν πάνω του και τον διαπερνούσαν".




Από : https://www.goodreads.com/book/show/51196444


Αιολική γη - Ηλίας Βενέζης

Αιολική γηγράφεται μέσα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, σε μια περίοδο δηλαδή ανάπηρης ελευθερίας, ανυπέρβλητων δυσκολιών και ευτελισμού της ανθρώπινης ζωής. Η έως τότε δεκαπενταετής συγγραφική πορεία του Βενέζη είχε επιβεβαιώσει την εικόνα ενός δημιουργού με απολύτως προσωπικό ύφος και με βασική θεματογραφία την τραγικότερη εθνική περιπέτεια του εικοστού αιώνα, τη Μικρασιατική Καταστροφή, την οποία ο Βενέζης εβίωσε με οδυνηρό τρόπο ως αιχμάλωτος στα εργατικά τάγματα της Ανατολής, απ' όπου ελάχιστοι είχαν την τύχη να επιζήσουν. Αν "Το νούμερο 31328" αφηγείται τη φοβερή δοκιμασία στα εργατικά τάγματα και ηΓαλήνητις κάποτε ανυπέρβλητες δυσχέρειες των προσφύγων να ριζώσουν στη μητέρα πατρίδα, η "Αιολική γη" ανασυνθέτει την ευτυχισμένη ζωή των Ελλήνων στη Μικρασία πριν την Καταστροφή."


Από : https://www.goodreads.com/book/show/6215420














©2019 by Home%sphere Greece. Proudly created with Wix.com

Get in touch

  • Facebook
  • Instagram